Kosciol sw Michala

Pierwotny kościół Św. Michała był okazałą romańską budowlą jednonawową, sześcioprzęsłową, z wieżą po stronie zachodniej i apsydą od wschodu. Wieża przewyższała gzyms główny obiektu o dwie kondygnacje i była nakryta dachem o kształcie stożka. Także i ten kościół – zapisał Bartłomiej Stenus – jest starym gmachem, zbudowanym z kamienia ciosowego przez niejakiego Jaxo, o czym mówi napis na portalu. Wzmianka Stenusa pochodzi z r. 1512. W rok później wiekowy kościół, obok którego znajdował się cmentarz klasztorny, został po raz trzeci rozbudowany. W r. 1529, na skutek rzekomej groźby najazdu tureckiego, który faktycznie kierował się na Wiedeń, protestancka rada miejska nakazała zburzyć opactwo ołbińskie orzekając, że jego mury mogą zapewnić osłonę nieprzyjacielowi. Wspaniały romański portal z kościoła Św. Wincentego został przeniesiony do kościoła Św. Marii Magdaleny, a kamienie z rozebranych budowli posłużyły m.in. do wybrukowania Nowego Targu. Los opactwa podzieliły też oba kościoły parafialne — Św. Michała i Wszystkich Świętych. Premonstratensi zaś otrzymali franciszkański kościół Św. Jakuba (później Św. Wincentego) przy dzisiejszym pl. Biskupa Nankiera. Na miejscu rozebranego kościoła Św. Michała wzniesiono w r. 1530 tymczasową budowlę drewnianą, którą okoliczna ludność nazywała „wróblim kościółkiem”. Przy kościółku, zgodnie z nakazem rady miejskiej Wrocławia, mogło działać nie więcej niż 3—4 braci zakonnych. Obiekt ten nie przetrwał długo.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>